çölde açan çiçeğin
kıtlık korkusu gibi
kurak ve yokluk
güncelerini
örüyor
zaman


uykuyla uyanıklık
arasında gidip
geliyoruz


şöyle
bir içimi yokladım
delişmen taylarını yitirmiş
öksüz bir meranın
avazı gibi
yırtınıyor


aydınlığın
yüzü düşmüş
her gün biraz daha keskinleşiyor
karanlık


düşünüyorum
yaşamın çıkmazlarında kılçıklı buğday
kolay lokma yok


ve
ben çok yorgunum
tanrım


kuytunun beklediği ışık
ölünün beklediği yas
hastanın beklediği şifa


oysa
suyun yüreği tunçtan
kızıl bir türküye uyuyor
evren


kimse
bilmiyor tüm zamanlarda “abbas yolcu”
tüm hayaller kıyamet muştusu
tüm hüzünler rüzgâr üfürüğü


anlamıyorum
hâlâ niye ağlıyor
içimdeki üzgün
sarmaşık


ruhumda çılgın seyir
döne döne tükeniyor aşk
dilimin ucunda yırtık gazel
göğsümde bidünya mai gök
sırtımda gümüşten mızrak

,

-biliyorum
-biliyorum tanrım
insan mezara konmadan uçamaz ki…





ayşe uçar
22-11-2021