Gelmeseydim keşke, ben eve o gün.
Gönül bağımda çiçeğim solmuşken.
Eşkıya kendimi etseydim sürgün.
Kaynaya kaynaya kaba dolmuşken.

Halt ettim dönderdim eve kervanı.
Ağzımı açtıkça, bozdum devranı.
Beden tunca döndü, gel beni tanı.
Dengeli yüzlere baka kalmışken.

Kafeste bülbülken güllerim soldu.
Gönlümün yarısı barutla doldu.
Yetmedi ! Ev halkı dumanım oldu.
Derdimi içime alıp salmışken.

Yakınlaşıp ona attıkça adım.
Tuz ekti sızıma, kaçtı muradım.
Dökülür gözümden, ahım feryadım.
Senden diye sebep beni bilmişken.

Ne sağı görür ne solumu gözler.
Hep beni gösterir, bastığım izler.
Sus artık Birisi, yüreğim sızlar.
Ayrılık ipini tam da bölmüşken.


zekeriya duman


Dostlardan.


Yitirdim sağlığı ani bir anda
Izdırap oluştu ciğerde canda
İzinsiz dolaştı damarda kanda
Gücümü paylaştı kapım çalmışken........Resulcivcik.