Herkesin; az veya çok, biraz bilgi sahibi olduğu, en kutsal bir kaç makamdan birisi de “ŞEHİTLİK’dir.” O’nlar; (şehitler) biz yaşayalım.. diye, seve seve ölürler ve toprağa değil, kalplere gömülürler... Bu fedakârlık yetmezmiş gibi, bir de; Ahiret’te sevdiklerine ve diledikleri 10 kişiYe, Allah’ın verdiği izin ile; “ŞEFAAT” ederler. Ne mutlu; şehit olana, ne mutlu bu makama kavuşana.. Veya en azından, bir şehitle tanışık olana... Bir şehidi, yürekten anarak.. hatırlayana!.. Bir şehide, bir Fatihay-ı şerife okuyana...
Ve en mühimi de, namaz sonundaki duasında; “Ya, RABB’i!.. Şehadet makamın ile beni de şereflendir...” diyerek, niyet kurana…

Ş E H İ T L İ K

ŞİİR NO: 44 -- 23-KASIM

CAN TİTRER, RUH; O GÜN, ÖZ’E GELİR,
YER TİTRER, MELEKLER; İZ’E, GELİR;
KAN... TORRAĞA DÜŞEN, HER DAMLADA;

AN, TİTRER.. FELEKLER, DİZ’E GELİR,
GÜL’ÜNÜN YAPRAĞINA, RENK GELİR...

KIZIL KARANLIĞIN ŞAFAĞI’DIR,
ARŞ’A GİDEN YOLUN KAVŞAĞIDIR;
RABB’İNE, KAVUŞMA ZAMANIDIR;

KARŞILAMAĞA, ERENLER GELİR,
GÜL’ÜNE; GÜLLER DERENLER, GELİR...

KURTULUŞUN, SONSUZ MEŞ’ALESİ,
DÜNYAYA BEDELDİR, BİR TANESİ;
ŞEHİD.. “KÂİNAT’IN RİSALESİ;”

BİR ŞEHİD, BİN KÂFİRE DENK GELİR,
GÜL’DEN, ŞEHİDE; ÇOK MÜJDE GELİR...
17- Temmuz-1999 SAAT:05:00 Konak-İZMİR.