BİL BENİ
Denklik var gönyesinde
Şairlik künyesinde
Yaşatır bünyesinde
İl beni!

Sorarsan şeceremi, kimdir bendeniz diye
İllaki sen bulursun, bir şey benden iz diye
Böbürlenmem ki asla, dağla, ben deniz diye
Bir beni âdemimdir, sanma çetrefil beni...

Özünde insan ile
Kalbimde ihsan ile
Anlatır lisan ile
Dil beni!

Bir vücuttan vücuda hiç eklem değilim ki
Kurulan her cümlede bir yüklem değilim ki
İki bilinmeyenli bir denklem değilim ki
“Arife tarif yoktur” biliyor ehil beni!

Bedenim dosta sırça
Ederek paramparça
Dost için parça parça
Dil beni!

Varlığım hep yerinde taştan ziyade ağır
Ne kadar bağırırsan sen pervasızca bağır
Kendinden habersizdir, duymaz kulağı sağır
Bir kere olsun sorup öğrenmez gafil beni...

İnsan adammış meğer
Adamlık kayda değer
Adam değilsem eğer
Sil beni...

Yanıp da tutuşuyor, bunca yangında sinem
Özlemiyle doludur, bu denli gönül hanem
Neylerim böyle dostu, vermezse bana önem
Çıksa dost kervanına, etmez ki dâhil beni...

Dert değil deniz, dağlar,
Vefa, kendine ağlar,
Dost özlemiyle dağlar;
Mil beni...

Namerdin ökçesiyle kırık kanadım kolum
Kendi derdine yanan zararsız da bir kulum
Sanat edebiyata çıkıyor benim yolum
Bir sohbet dergâhında, istemez bencil beni!

Ne çaşıt ne hafiye
Ne şiir, ne kafiye
Vefa arayan diye
Bil beni...
09.09.2021