Yaklaşık 40 yıldan fazla olmuştur bu şiiri yazdığım tahminen 11 yaşındaydım ve ablam öğretmen olarak Rizeye tayini çıkınca ben de koruma görevlisi:) olarak onun yanında ortaokul ikinci sınıfa başlamıştım. Çocuk yüreğimden dökülenler..

Ayağında bir çarık
Üzerinde yırtık pantolon
Ve bir kolu eksik buluz
Yüreğim acıdı bak ne cılız

Oda isterdi bir yuvası olsun
Çantası, renkli kalemleri
Sıcak bir şöminesi
Devamlı hayal eder bunları

Ama yoktu evet yoktu
Olmayışını düşündükçe
Ne çok ağlardı bir bilseniz
Yüreğim parçalanır onu gördükçe

Günde bir parça ekmek
Tek isteği buydu
Gözleri hiç dinmiyor
Hep mahzundu

Hayat ona gülmemişti hiç
Güzelliği tatmamıştı bir kez
Kimseye zararı yoktu
Ama burjuva çocukları ona
Zarar vermekten çok hoşlanıyordu

Bunları düşündükçe için için ağlıyor
Kimseye de söyleyemiyordu
Ona hiç acıyan yoktu

Bütün gücüyle çalışıyor
Çabalıyor kazınıyordu
Daha küçük yaşta alnına
Izdırap çizgileri doluyordu...

Dilek’ce