aynen katılıyorum da bir farkla
kimse kimsenin kardeşi değil, bunu bilmek gerek, bu kadar kıyımdan sonra
bu çağda dil, din, ırk adına bu kadar kıyım yaşanıyor, kardeşiz derken utanıyorum, kardeştik, ama pardon, karın deştik deyip özür mü dilememiz gerekiyor, ya da özür mü beklememiz, insana kıyana kardeş denilmez

kimdi neydi nereden geliyordu
emdiği sütün damarı kimdeydi
bileyledi kılıcını yezit
ok gürledi
kerbela inledi
gelmedi insafa kuru taş su vermedi

öldü insan
öldürdü insan
paslanmış tarihlere gömüldü insan

hallac-ı mansur’u, nesimi’ yi bedreddin ’i asan
kadınları kızları cadı diye yakan
tekbir getirerek
ağzının salyasıyla kin kusan insan

kazma kürek, tahta sopa, demir çubuk
kurşun yağdı oluk oluk
ve gaz, ve katran
ne cam kaldı ne çerçeve, ne de kapısı çarpıp duran
ırza geçti karın deşti, kundak söktü
yerler kızıl-kan
adı Maraş
adı Kahraman

fetva verdi- sırt sıvazladı
mehdilerin imamların yazan kalemi
kin kustu salyalı dili
ne adınaydı, kim içindi
önce pişirdi
basıp geçti kömürleşen çığlıkların üstünden
elhamdülillah dedi

bin kat daha çoğaldı yedi başlı ejderhanın alevi

orası neresiydi, o hangi şehirdi
kara yeller esti sokaklarında
gözyaşı kana-kesti
kulağı sağırdı, gözü kördü
hiç kimse duymadı anaların iniltisini

taş yürekler neyi anlatır gözlerine bakınca
gül açar mı soluğunda
adı nedir
gazi midir katil midir madımağın

vicdanına dokunup gerçeği bilmeli insan dediğin
göğe yükselen çığlıklar kömürleşip düşerken
yalan söylemeyen aynalar önünde çırılçıplak
cehaleti bilmeli
bilmeli kıyımın gerçeğini
ve düşürmeli titreşimini yüreğinin en duyarlı tellerine

Saygılarımla



Müsadenizle tarafından 2/13/2009 10:21:47 PM zamanında düzenlenmiştir.