Karabasan değil düş ile rüya arasında
Helal olsun kardeşime arasta da
Nefs girdabı çekti sardı bürüdü
Eşikte başladı gaibler alemi ruhunu göçürdü
Kitaplar mabedler yakalayamadı seni
Kahveleri köşebaşlarını mesken eyledi

Ey güzel mekan en güzel vatan
İnsanın anlamdığı sonsuzluğa akan
İşitiyorlar anlamıyorlar
Bakıyorlar görmüyorlar
Horoz çil çil altın buldum der
Koyun rızkıma uyandım der
Kiliseler bir oyalanma yeri oldu
Havralar şarap lilith in yurdu
Ses gül olur kaplar gönülleri
Sesi ses çoğaltır öter bülbülleri
Adın sesle duyulur zamanı aşar
Bilinsin ister mekanı zamana katar

Konuştu tabiat binbir diliyle
Canlandı kımıldadı onun eliyle
Dünya taşıyor yükünü en derinden
Devasa nimetleri sergiliyor kalbinden
Kime haykırır bu nidalar kime ünler
Kelime Kelime cümle cümle ne der
Gürültüye kalabalığa yatırmışlar hayatı
Acı bir oyalanma olmuş insan sanatı
Ölüm karşısında aciz dalmış eğlenceye
Mihrap bir vadide sen bir vadide
İşaretleri perde yapma ruhuna
Onun sesleriyle uyan kendine gel uyuma

Teknoloji seansları Yusuf’un kör kuyusu
Cehalet yoldaşın olmuş sokar eşek arısı
Nefret emmin kibrini beğenme dayın
Görmez kendini göz artık anlayın
Bunca nimetler içinde şükürsüz doymaz
Gelecekten habersiz yol nere gider bilmez
Gönlüne sevgiden bir terazi kuracaksın
Bitmesin diye her gün yoklayacaksın
Ömür bir gün bir an bak ufuklara
Koptuysa dal kökten sarıl duaya