Gözyaşının rengini göremedim hiç
Güldüğün zamanlarda sen, sen değildin
Ne güzeldin...
Sanmaki ağlamanı, kırılmanı istiyorum
Yalnızca boşlat içini diyorum
Boşalt sonbahar çocuğu
Öyle mahzun durma
Esirgeme bizden ve benden ışığını
Zayıf değilsin...
Eğme başını.
Senin zamanın şimdi
Göster kendini sonbahar çocuğu
Beni zaptetmek işten değil
Kopar yapraklarımı bir bir
Kırılsada çiçğe gebe dallarım
Ellerinin değdiği yerlerde binbir güller açacaktır
Sen yakınma bağır
Öfkeni benden al sonbahar çocuğu
Bakıyorumda sende hep sarı tonları
Hüznünü haykırmak istercesine
Bir bağlanış ki körü körüne
Kararır güneşle vedalaşınca
Oysa kırmızıların ve mavilerin hazır bende
Vurayım bir kaç fırça çehrene sonbahar çocuğu
Mevsim hüzün mevsimi de olsa
Gül sen sonbahar çocuğu
Vefasız olan sen değilsin
Sözüm yağmura aldı benden senliğimi
Parklar, bahçeler her yer sana boyandı şimdi
Ama sen benimdin, paylaşılmazdın
Sormadılar ki alırken
Boyun eğdim gürleyen bulutlara sonbahar çocuğu
Sende kala kala ne kadar da benzemişim sana
İçimde kala kala bir burukluk kaldı bana
Yollarda yürürken, resmine bakarken
Beni sen zannediyorum
Yalnızlığım bile aynı bakışı verir gözlerime
Sana yakın bir tek benim
Bu parçasını almalısın sonbahar çocuğu
Biz aynı yolun yolcusuyuz
Şimdi karşılaşmamak için kaçsakda
Bir zaman burada mutlaka
Sıkıca kavrayıp, başını kaldıracağım
Güneşi görmek için
Bak gör sonbahar çocuğu!!
Yaz kış demedin hep aynı yük omuzlarında
Baharda bile şekil değiştirmedi yüzün, hep başkaydın
Şimdi mevsim hüzün mevsimide olsa
Bir ayrılık yap sen
Gülsene SONBAHAR ÇOCUĞU...