birazdan güneş düşer yine.
kızıl oluğun içinden denizin ardına ,
bir yel çıkar buram buram iyot kokulu,
dindirir tendeki yanmışlıkları.

Ardından, karanlık çöreklenir perde perde
şehrin üstüne üstüne,
biter sokakların telaşı,
diner kuş cıvıltıları.
ve bir adam çıkar evinden bezgin adımlı,
onu bekler gibi bulur limanda ki kayalıkları.

Oturup yakarken sigarasını,
yer açar yanı başında,
buyur eder sağdan soldan gelen hatıraları,
ne yel dindirmiştir gönlünde ki yangını
ne de sokaklarda ki sessizlik susturmuştur
İçindeki kavgaları.

yiten kızıl oluğun alevi sarar yüreğini
Yanar yanar da candan içeri,
bir hayale takılır gözleri,
yer gök deniz olur bir çift yeşil göz,
dünya durur, susar her şey
bir name yükselir yüreğinden vurur diline
’’yeşil gözlerinden muhabbet kaptım’’
ve boşalır sağanak gibi göz yaşları.
Merhaba demeden sıralanır
ayrılık şarkıları.