Siyah ve beyaz iki ipliğin makaraya sarıldıkça ömrümü yemesiyle başlayan hikayenin
İnişli çıkışlı yolunun ortasındayım
Bazen zamanla küsüp
Öylece duruyorsun

Bazen
Kurufasülyenin yanında soğanı arıyor misali
Acının yanında yalnızlığa alışıyor insan
Birazcıkta ondan istiyorsun

Selpakla gözyaşını sildiğin gibi
Yüreğindeki acıyı silemiyorsun
Sabunla kirini temizlediğin gibi
Geçmişini temizleyemiyorsun

Terlik giyer gibi rahat değil ki
Hayatım
Oyüzden
Dünü öğütmeden bugüne başlayamıyorsun

Ayrılığın kaç çeşidi varsa
Her yaşa uygunu saklı yüreğimde
İsimleri farklı
Benzeri hep sen
Susup
Kimseye diyemiyorsun

Hayallerimin gözü yaşlı
Ağlayan ömrümle çökmüş bekliyorum
Sen yoksun
Sahiller yetim
Denizler mahsun
Yalnızlığımın yosunları sarmış etrafımı
Ne yapsan kurtulamıyorsun

Gün bitince
Gece tüm karanlığı ile üstüme çöküyor
Gitmek bilmiyor
Sanki yıl yıl hesap soruyor
Herşeyin rengi değişiyor
Toz pembe hayaller siyaha boyanıyor
Bir türlü silemiyorsun

Gitmekle kalmanın tam ortası
Belkide yokluğun kucağı
Öyle bir yerdeyim
Herşeyden biraz var
Sen yoksun
Diyorum
Herşey siniyor gönlüme
Onu sindiremiyorsun

Türk filmlerine atıfla
Bir şair dost
Artık olmuyorsa
Ya at kurtul
Ya sigara ile üfle gitsin diyor
Ne güzel diyor
Ama
Çektiğim her nefes ciğerime sızını dolduruyor seni koparıyor
Bir dumanla benden uzaklaştırıyor
Yerine acın kalıyor
Ömrüm ağlıyor
Yinede kurtulamıyorsun