Kayboldum karanlık sokaklarda
gözlerimin feri sönmüş durumda
bunca zaman geçti oysa aradan
bir anlam veremedim bu gidişe hala

ara sıra gidiyorum senle oturduğumuz parka
bizim ağaçımızın altındaki bizim banka
oturuyorum saatlerce
bedenim kalıyor sadece orada
ruhumsa anıların saklı olduğu geçmişin yolunda

geziyorum heryeri gökyüzünden
tek bir ulaşım ücreti ödemeden
aşkımızın deydiği her noktayı geziyorum
ama hep başka aşkların izini görüyorum

bu ruhsal ayrılışında sonuna geldim yine
bedenime dönme vaktim geldi
çünkü hatırlıyorum ki
sevgilim demeyi unutmuş dilim
boğazımda düğümlenmiş cümlelerim
heyecanı hissetmeyen ellerim
kurumaya yüz tutmaya başlamış bedenim

bu birleşme gerçekleşince
bankdan kalkmadan önce
her zamanki çile
yanaklarımdan süzülen
iki damla gözyaşı
avuçlarım içinde
bıçaktan keskin yırtık buruşuk bir mektup zarfı
nedir diyorsanız bu çile
bana acı veren bu iki damla gözyaşı
ve buruşuk bu zarfın içinde
nemi saklı
bir resim
bir de
kırık kalbim