Elvedaya yönelmiş gemiler sessiz gider

Tepemde uçan martılar koşturur umut peşinde

Kız kulesiyim sanki her tarafım zincir her tarafım umman,

Aklımı çuvala geçirdim ne önünü görür ne gerisini

Sonbahar rüzgarları geçerken yanı başımdan içim ıslık çalıyor acıdan

Şebin aynası kırılır , hücrelerimin gizemli hanında

Küçük bir çocuk olmak vardı şimdi , yemyeşil yaylaların çiçekleri arasında koşmak, koşmak
Bir çeşmede durup yengelerin elinden su içmek, ve bal gibi tatlı olurdu hani

Akşam sızınca ,evin kapısını yittigimizde
Annemizin yaptığı böreklerin kokusuyla bayram ederdi midemiz hani

Saat dolardı uykudan bayılırken,

Lütfen baba bir masal derdik,
Babamız kıramazdı

masaları

dinlemek, ninilerin en güzeliydi
O zaman iyiler hep kazanırdı
Var ya
Ve mışıl mışıl uyurduk

Ne vakit büyüdük, iyiler karantinaya alındı
Işte biz o zaman değiştik,
ve anladık

Ve kötüsü de şu , kötünün

Maskesi düşmeden çözemiyoruz entrikaları

Mutasyona uğrayan duygularla
Iki kıta arasında sallanıyoruz

Haramı mübah saymış
Biraz kafadan kaymış
Menfaati amacda
Dini iracaatta, küfürü alışkanlık
Namus sözde, şerefsizlik özde
Adı Mert huyu namertletin dünyasında yaşıyoruz ne demeli

Yetimi ezen ,mazlumu çizen ,avare avare gezen
Ağızda doğru ,yüreği büğrü

Evet bu yüzden

dört duvar arasında

Kapım vurgulu,pencerem panjurlu

gözümde gözlük kulağımda tıka ,ağzımda maske ve
şimdi susuyorum

Muhabbet yemiş insanlığın kurbanıyım
Demir parmaklıklar arkasında yaşıyoruz,yalan yaşayanları izleyerek

Munip yağmuru ıslatır beni
Artık hiç birşeyin önemi yoktur!

Lügatım dan çıksaydı bir mana,
Ne Süleyman’a kaldı dünya
ne de
Mevlanaya konya!

derdim,

Herkes gider yoluna
Rabbim yardım eder iyi
kuluna

helbette

Iman edene kabus ise
Doğruda yürüyen Yunus ise

Bu yükü taşımak için

Şimdi bize sabır lazım,
Toprağı taş edecek
Hasreti aşk edecek

Dertlere deva olacak,
verin bana ölen insanlığı!

Geri verin!

Ayşe Kavak