Ben ilkokuldayken
Karnım ağrıdı diye hep yalan söylerdim.
Onca işin gücün arasında,
Beni almaya gelen bir adam vardı.

Ben ortaokulda yurda gidiyorken,
Çok ezilmiş ve dışlanmıştım.
Bana göz kulak olup, kollayan`
Benim için üzülen bir adam vardı.

Çok severdim elektrik kesintisini,
O soğuk, karlı mum gecelerini.
Çünkü tüm aile bir battaniyede
Bizimle oynayan bir adam vardı.

Senin çektiğini bir Allah bilir, bir de sen
Uykusuz gecelerini, hüzün ve gözyaşını
Ben bilmezdim anlamazdım fakat
Hep bana gülümseyen bir adam vardı.

Ben bulamadım Pak gibi bir dost,
Kimi zaman yanlış kişilere takıldım,
Kimi zamansa tek başıma bahçede koşardım.
Ne zaman takılsam; düşecek gibi olsam,
Beni dik tutan bir adam vardı.

İnletirdi ilanları tüm Karapürçek’i
Sayısız öğrenci, öğretmen gördü geçirdi
40 arslan gücünde
Çekilmez dertlere göğüs,
Ailesine kol kanat geren bir adam vardı.

Ben ne zaman başarısız olsam,
Ben sana inanıyorum Olacak, derdi.
Şu başarısızlıklarla dolu geçen senemde,
Bana güç veren bir adam vardı.

Sağ; sol diye millet bölünürken,
Bana Süveyda’yı Yunus’u öğretti.
Kurtla kuzuyu yan yana koyan,
Hacı Bektaş’ı öğreten bir adam vardı.

‘’Zikir tomurcukları’’ der imiş bize,
Daha biz doğmadan yıllar evvel
O tomurcukların açması, yeşermesi için
Her gece dualar eden bir adam vardı.

Gözümde yoktu özel ok’lun önemi,
Ne o zenginliğin, ne de çok paranın
Beni her gece soğukta bekleyen,
Okuldan alan bir adam vardı.

O adam benim babamdı.

Bir duası vardı sürekli ettiği,
‘’Hayırlısıyla çene kapamayı’’ derdi.
‘’Nasip eyle Ya Rab’’
Bense anlamadan ‘’amin’’ derdim.
Boşboğazlık edip kalp yaralayınca,
Özür dilemeyi öğreten adamdı.

ÖZÜR DİLERİM…