işte gidiyorum
gidişlerime kendimi gömercesine
her durakta kendimi bırakıyorum
her kalkışta kendime
elveda diyorum

belki kendimi bıraktığım
bir yol ayrımında
seni de bırakırım ne dersin
olur ya
kendime elveda derken
seni de gidişlerime gömerim
ruhumda saplı bıçakların
herbirinin adı sensin
her nefes alışımda
ciğerime saplanıyor binlerce parçan
saramıyorum yaralarımı
içerime akıyor oluk oluk kan

ben gidiyorum
sen benden bihaber
ben sende tutuklu
elim ayağım kesik senden sonra
kolum kanadım kırık
bir de bir de
kara saplı hançerin saplı sırtıma

senden yana ne kaldı ki
keşke diyorum
keşke
iyilikten yana bir şeyler bıraksaydın bende
belki o zaman
daha asil olurdu çektiğim acı
böylesine aptal böylesine ahmak
böylesine zavallı hisstmezdim kendimi
belki o zaman
sana üzülmek sana ağlamak
sana uyuyup sana uyanmak için
bir nedenim olurdu
belki o zaman
ben de derdimi paylaşırdım birilriyle
unutulmuşluğumun içine gömmezdim
unutamadığım seni
kendime bile anlatamadığım seni
anlatacak bir dost sohbetim olurdu
her an gözlerimi kaçırmazdım insanlardan
doya doya ağlardım sana
gözyaşlarımı içime akıtmazdım
belki o zaman
yürüegimin içinde boğulmazdım
dolup dolup içime akmazdım

keşkesenden yana bir iyilik bıraksaydın bende
herkes gider elbet
her aşk biter bir gün
keşke sen de...
belki o zaman
belki ben
böylesine zavallı
böylesine acınası olmazdım
keşke... keşke... Bahar