Ne olmalı insan diyorum.
Ne yapmalı bu hayatta?
Allah’ın aşkına biri söylesin bana.
Çıkıp anlatsın birisi neler olduğunu.
Anlatsın ne var ne yoksa.
Ne kadar son var bu hayatta?
Ne kadar başlangıç?
Kaç tane erteleme ve boşvermişlik.. Kaç?
Ne kadar acı çeker insanlık?
Dur diyebilir mi çektirene?
Yapma artık yeter diyebilir mi?
Edebilir mi insan isyan?
Nereye gider bu yol?
Nereye çıkar bu yalnızlık?
Ahh geçip giden zaman!
Ahh yazıyor olduğum şimdiki zaman!
Ahh gelmemiş ve gelecek olan!
Geçenler geçmiş artık, geri gelir mi?
Yazıyorum evet ama sonrası var mı?
Yazacağım diyorum, yazacak mıyım?
Bilmiyorum ey kendim! Bilmiyorum..
Bir yol var kesin gidilmesi gereken.
Acısı varsa çekilecek.
Mutluluk varsa yaşanılacak.
Bir yol var.. Orası kesin.
Kesin bir şeyler var yine de.
Bunca yalan içinde tek gerçek,
Yaşamak ve ölmek zorunda olan bir insan.
Çabala çabala diyorum kendime !
Ahh nereye kadar ey kendim!
Şu aralar bile zor duruyorum dik.
Alışır mıyım? Yapabilecek miyim?
Bilmiyorum diyorum ey kendim...Bilmiyorum!
Çünkü kesin konuşmayı çoktan bıraktım.
Ahh kesin konuştuğum kelimeler!..
Her ağzımdan çıkan inanmışlıklar...
Neredesiniz? Nereye gittiniz beni bırakıp?
Artık yoksunuz, geçmişte kaldınız.
Şimdi de var inandığım kelimeler, cümleler...
Fakat onlara n’olacak bilmiyorum.
Önceden de bilemezdim ne olacağını.
Biliyormuş gibi davranırdım.
Sorunum da buydu ya!
Sorunlarımla devam ediyorum...
Başa çıkmayı öğrenerek.
Bazen sadece soruyorum işte!
Nereye kadar?