Gitme dedim.
Gittin…

Sensizliğe durdu zaman
Şimdi saat hep on dokuz.
Güneş, kızıl bir akşama gebe
Sensizlik sancısına hazırlanıyor ay.
Ben öylece bakıyorum ardından…
Bir bilsen sabahlar nasıl özleyecek seni,
Gündüzler nasıl bekleyecek, bir anlasan.
Ama boşuna…
Artık saat hep on dokuz.
Ne sabah olacak gözlerinde,
Ne de ellerinde gündüz.
Dilimde hep o yalvarış;
Gitme, gitme, gitme…
Gittin.
………

Etme dedim.
Ettin…

Sensizlik hücresinde, sürgündeyim şimdi.
Ve katil sensin oysa,
Altı yaşında bir çocuğun,
Altı yıllık bir sevdanın ecelisin sen.
Ölüm kustun üstümüze ansızın.
Beş güneşi bir akşamda öldürdün
Boynu bükük koydun, nazlı akşam kızıllığımı.
Yarım bir Salı’ya kazdım terkedilmişliği,
Umudumu kervan geçmez bir kuyuya hapsettim.
Suçumu haykırdım bu ayrılığa,
Hep saat on dokuzda kalakaldım öylece…
Gözümde sadece o bakış;
Etme, etme, etme…
Ettin.
GİTTİN.

N. KARAALİOĞLU