sen yokuşu yazarken ben kayboluyordum kaldırımlarda
sen dolun ay gibi doğuyorsun
ben ise güneş gibi gündüz var olup gece kayboluyordum
sen kaldırımlarını şaşırıken ben ay gibi yediden yüreğinde doğmaya çalışıyordum
gelmişliklerini değilde yüreğinde hiç olmayan beni özlermisin diye soruyordum
yarım kalmış mektupların noktası gibi
ne geçmişime ne gelmişine nede yeni doğan aya bakmıyordum bile
yollardaki ince beyaz çizgiler gibiydi yaşamadıklarımız yada yaşayamadıklarımız
ezberlerimizi çözemiyorduk geldiğin gibi ışıklar saçılıyordu
gittiğin gibide güneş batıyordu neydik nedensizce ağlamalara kapılıyorduk
sevdamıydık bir yürekmiydik aslında çocukluğumuzdan kalmış ezilmeyen üzümler gibiydik
sarılamıyorduk öykümüze belkide korkuyorduk kendimizden
sen ben diyordun bense susmayı tercih edip yok olup kaçıyordum umursamasızca
belkide seni özlemekten çok korkuyordum biliyordum aslında yüreğimizin renginin olmadığını
seni kayan yıldız beni ise yok olan bir samanyolu diyordum
oysaki bilinmeyen merkür gibi kayboluyorduk görmeden
sahra çöllerinde yok olmuşlar gibi
farkında olmadan kayboluyorduk birbirimizde yazdıklarımız gibi değildi hiç birşey aslında
özlediğimiz adadaki gibiydi herşey alsında sen arafta ben ise araftım sende
özlemiyordun güya ben ise her daim özlüyordum gördüğüm rüyalarımda
sen seyyah ben ise hayal olmuşuz< 6 07 2020 Hesna AsiTüRK...