Güneşin saçları düşünce
gri sokaklara
saniyelik hassasiyetler
bağnaz zihinlere yerleştirilmiş...


Ve ben,,gündüz
geceye meydan okuyorum

ve sessiz gölgeleri sessizlikle izliyorum
sanki birer slow müzik gibi
kayıplar rüzgarın ıssız notalarında



bu darmadağın sessizliğime
kalbin bile bir yurt olamaz
dünyada çok fazla gürültü varken

benim için bütün gün gece olsaydı
ve şiddetli bir melankoli içinde
veya güzel yüzün anısına kaybolsaydım


dünyanın çilesi daha mı hafif olurdu
yoksa insan türünün vahşeti son mı bulurdu


senle bu gece bir araya gelseydik
belki olan biteni umursamadan sevişseydik
bu bizi kurtaracak cennet mi olurdu



oysaki biz tanrılaşan iyi insanlar
kapitalist ve faşist bir savaşta
sevgi ve aşk yüzünden yenildik


tüm olanları ve seni umursamadan
yaşadığım onca mağlubiyete rağmen
sadece şunu söyleyebilirim
kalbin ne bıraktı bende…