ne çok özlemiştim belediye otobüslerini,kalabalığını;

binmeden önce soğukta beklenilen uzun kuyruğu

hastane çıkışında seninle beraber

bakıyordum etrafıma;

çatlamış yumurtasından çıkan

ve uyku mahmuru gözlerini açan kuş misali...

kolay değil!

aylardır kışlada kapanmıştım dünyaya

hasrettim sana;hasrettim tenine

seviştik sabahakadar ve sen

gecenin köründe konuştun eski patronunla

aklımdan hiç çıkmadı kimdi ne kadar ilgiliydi

sonra beni saklardın babandan evin gizli odalarına...

gün ışırken çıkardım yola,sabah kızıllığında ulaşırdım zeytinburnuna

dolambaçlı yollardan geçip ;büyük bir çukurun ortasında,başlardım ders anlatmaya

senin için gelmiştim buraya,

senin için tramvay kuyruklarında bekler

kalabalık alt geçitlerde korsan kitaplara bakardım

eski bir demir yığınına biner kimse ile konuşmadan sirkeciye giderdim

bekarlık sultanlıktır derler ya,işte en mutlu bendim

eminönünde bol soğanlı ekmeğimi ısırırken,

çöp tenekelerinden savrulurken kağıtlar,

karanlık basmıştı kağıthaneye

ve sen beni yolcu edecektin ;

işte o zaman hissettim

hani birden aklına gelir anlarsın ;

zamanım gelmişti; son kez baktın bana 75-M’den

Şehreminide seni yolcu ederken yitirdi gözlerim

kırmızı tramvaya binip tünele indiğimiz ,

ve elele karlı sokaklarında yürüdüğümüz günlerin sonu gelmişti

kimbilir yine yenikapı sahilinde o büyük taş yığınlarının ardında

iki damla gözyaşı süzülüyordur yanaklarından ve beni anıyorsundur

ben ise işten gelen yorgun avuçlarımla kalemi alıp seni yazıyorumdur