ne garip
bir zamanlar hayatı senden ibaret sanırdım
yaşam seninle başlar seninle son bulacaktı sanki
ezel de sendin
ebed de benim için
dünya sen olduğun için döner
sen olmazsan duracak diye düşünürdüm hep
ay sen varsan mehtaba çıkar
yıldızlar sen olursan görünür olurlardı
sen varsan kurşun öldürmez
ateş yakmaz
su boğmazdı beni
beni bir sensizlik
bir ayrılık öldürebilirdi
yaşamı sen bilirdim
nefesi sen
soluğu sen

sen varsan ölüm yoktu
korku yoktu
bir tek özlemekti başımın belası
özlemek
ellerin elimde
nefesin içimdeyken bile

şiir sen varsan vardı
umut sen varsan
mutluluk seninle olurdu ancak
azdı belki bir çok şey hayatta ama
sen zaten her azın tamamı kadardın bende
ve hiç bir şey daha az olamazdı yokluğundan
sen ilkin ve sonun tek ismiydin
sen bir bebeğin ilk ağlayışı
bir şairin son nefesiydin

ne garip
sen şimdi yoksun
ama her şey var yaşama dair
dünya dönüyor hala
yıldızlar görünür
ay mehtapta sevişir geceyle
ve üstelik
hala yaşıyor şair

28/09/2016
18/04/2020
istanbul