Kalplerde hasretin yaktığı ateş
Gün gelip,
elbet bir gün sönecek.
Nemli gözlerle ufka bakanlar,
gülen yüzlerle sılaya dönecek.
Vurdumduymaz gecelerin kahredici yalnızlığı,
bir akşam güneşinin batışıyla bitecek.
Ayrı geçen günlerin,
o tarifsiz acıları,
Kavuşulan günün gecesinde yitecek.
Sarmaş dolaş olacak birden bire,
Ayların hasreti yüklü kucaklar kollar.
Gözlerden süzülen yaşların ardından,
yeniden birleşecek ayrılan yollar.
Başka bir mutluluk bulunamayacak,
O gecenin
ve saatlerin yerine koyacak.
O gece;
çorak topraklar misali,
Çatlamış dudaklar,
fısıltıya doyacak...