0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
643
Okunma
anılarımı üflesem İstanbul’un ruhuna
peşinden geleyim beni de kat güruhuna
bir göz kırp yeter Kalbimi atayım önüne
Hemhal oldum içinden geçerken dününe
Güzel günlerdi belki çünkü çocuktuk zahir
Mum yaktım methiyeler düzdüm ey ahir
seni uzaktan seyretmek döndü hevese
burnumu sızlatan sevdalar eski vesvese
eskilik güzeldir eskilik diye kutsayan dil
Nevton’un düşen elma Havva’da zebil
Yok bu sıralar papağanlar ve salgın revaçta
Kazıdığım isimler yalnız kaldı yukarıda ağaçta
uzadıkça gövde bağladı isimlerin üstü kabuk
ruhum kalp misali atıyor yetiştirin çabuk
bu ne rezillik kendini böbrek sandı kalp sandı
yandı keten helvam anam ağladıkça yandı
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
