Yokluk muydu adı
Belki de hiçlik savaşı
Bekleniyor günlerdir
Gelmiyor o sessizliğin narası

Var olmadık belki de
Yaslanmadık kırık korkuluklara
Gizliden gizliye
Bilseydik bağlanmazdık kimseye

Özledim desem az olur
Sadece, yokluğun ağır
Sustum fakat gözlerim bağırır
Yaşamak neden bu denli sağır?

Öyle bir özlem ki,
Siliniyor gökyüzünde
Hiç izin kalmıyormuş gibi
Eskiler yankılanıyor pus içinde

Ne önümü ne de arkamı
İsli yollar rıhtımı
Sunabilsem önüne yollarımı
Gelebilse keşke evin dış bakanı.

Hep gözlediğim yollarda
Sesini duydum sanki uzaktan
Yanlış anlamışım meğer gitmişsin
Geri dönsen bir baksam ki gelmişsin

Öyle bir haziran ki yeller esiyor şehirde
Rüzgâr vurduğunu seriyor yerlere
Yine hatırlatıyor kendini hiçken,
Varolmanın acısını çeken ben.

Susmak diziyor cümleleri
Başlıyor satır başları gecelerden
Sessiz sessiz vedalaşıyor
El sallıyor gemiden

Eller tutuk kalkmıyor yerden
Bir hazin matem mi esiyor dem bu dem
Yok olmanın mücadelesi verilirken
Varlığın ışığı yansıyor pencereden.