Korkunun ecele faydası neyse senin faydan da o kadar bana.

Oysa; yer ile gök arasında gidip gelen damlaların döngüsü gibi ardı gelmez zararının.

O halde nedir beni sana bağlayan?
Nedir bu hınca hınç aşk ile dolu yüreğimin kârı?

Her gece soruyorum kendime nasıl olur da çıkarı olmadığında en sevdiği insanların üstüne çizik çeken insan, zarardan başka bir getirisi olmayan şu aşk denen Melet’e bir ömür feda edercesine bağlanır?

Soruyorum soruyorum da her defasında elim boş dönüyorum.

Aşk ile ilgili şiirler, romanlar okuyorum, filimler izliyorum, türküler dinliyorum ama hiç tatmin edici bir cevap alamıyorum.

İş ya yaşarken bile anlamlandıramadıklarımı yüz yıllardır bir kılıfa giydirememiş aşk denince ilk akla gelen insanlar bile.

Böyle gelmiş böyle gidecekler listesinde yer etmiş olmalı ki ilklerden bu yana böyle gelmiş böyle gider.

Bu konu hakkında hiç bir sonuca ulaşamıyorum ama böyle giderse aklını yitirmiş bedenler kervanına dahil olmam uzak değil.

Sana ulaşmam da yakın değil o halde gömmeliyim bu faydasız aşkı zihnimin çorak arazisine olur ya belki yeşerir ummadığım bir vakit, meyve verir o zaman yasak dahi olsa yerim sonucuna bakmadan, tereddüte kapılmadan, gözümü kırpmadan...