DENİZ kUŞU

Hey gidi günler.
Yine esiyor poyraz.
Dalgaları yırtarak, karşı koyardım oysaki.
Banamısın demezdim, sulu sepkene.
Bata çıka karşı koyardım sana.
Hatırladın mı beni, Deniz Kuşu nu.

Şimdi boyalarım döküldü.
Sağım da solum da çatlaklar.
En çok da sol yanımdaki,
Kırık, tuzlu su alınca,
Canım çok yanıyor.
Unutmuşsundur belki, Deniz Kuşu nu

Güneşli günlerde, deniz masmavi yorgan gibi olduğunda.
Güzel kızlar binerdi sırtıma.
Şarkılar söyler, dans ederlerdi.
Arada dalgaya kırar dümeni.
Korkuturdum onları.
Hatırlarlar mı , Deniz Kuşu nu.

Şimdi yorgun, bitap düşmüş.
Bu köhne limanda yaşıyorum.
Martılar bile beğenmiyor beni.
Eskiden öylemi idi.
Bana eşlik ederlerdi.
Onlar bile unuttu, Deniz Kuşu nu.

Hepsi bir yana, sen bile gelmez oldun Karagözlüm.
Oysa gelsen, bana bir usta eli gibi değsen.
Yaralarımı sarsan. Yıkasan paklasan.
Tekleyen motoruma, can versen.
Dümenimi sen tutsan.
Özlemedin mi karagözlüm, Deniz Kuşu nu.

Şimdi Poyraza karşı koyacak gücüm yok.
Sakin koylara sürsen beni.
Maviliklere aksak.
Yanlızlığıma ilaç olsan.
Sen bana, ben sana iyi gelsem.
Severmisin yine Karagözlüm, Deniz Kuşu nu.

Sen beyazlar içinde gülümsesen.
Ben de seni ayağımda bebek sallar gibi sallasam.
Başımız dönse aşktan.
Arkamızda beyaz köpüleri bırakarak ufka doğru gitsek.
Her şeyi geride bırakarak.
Dinlermisin Karagözlüm, Deniz Kuşu nu.

Kuzeyli.