Kaybetmek gittiği günün takvim yaprağını koparamamaktır
Gidişini izlemek ama inkar etmek
Dünyanın ters yüz olduğunu sanmak
Ama araf gözlerle gülen yüzleri izlemektir

Kaybetmek onun sana son dokunduğu yeri okşamak
Sonra da o ellere bir daha dokunamayacağını bilmektir
Kokusunun bile terk ettiği kıyafetini
Sanki oymuşçasına en değerlin etmektir

Kaybetmek en sevdiği şarkıyı duyduğunda
Başka hiçbir şey duyamamaktır
Kalbine prangalar vurup
Düşlerde başını omzuna koyabilmeyi dilemektir

Kaybetmek hiç deniz görmemiş bir bedeviyi
Okyanusun en derin noktasında yalnız bırakmaktır
Yüzme bilmez,
Mercanlar sonsuz istirahathanesi olsun ister,
Ama ne bir adım geri atabilir ne de bir adım ileri

Kaybetmek kaderin en çileli cilvesidir
Daha tanıştığın gün başlayan bir işkence
Izdırap ateşlerinden bir yangın
Ama ne bir iz bırakır ne de duman
Sadece sen bilirsin yangın çıktığını bir de giden...