Ağır bir savaşta çöktü bedenim
kalbim ölü aklım yaralı
Dokunmayın bana yanarım
Düşmüşüm bir kimsesizler sokağına
düşen kar tanesi kadar soğuğum
İnsanın donmuş yüzüne
Vücudum insan tenine karşı zarif
aklım bir insan aklının gerisinde kalmış
bir et parçası gibi geri kalmış ,
kokuşmuş ve korkak

Dokunmayın bana kalbin sadece tek görevine odaklanmış nefes almak dışında
haram
günah
ve yasak

kimsesizler sokağının bekçisiyim yaralıyım üstelik üstüm başım yırtık duygularım tozlanmış.
aklım bir annenin çocuğunun yırtık pantolonun yamaladığı kadar yamalı

Dokunmayın bana yüreğim ürkek ellerim ürkek düşüncelerim ürkek hatta konuşurken bile çatlamış ağız yapımla anlaşılmaz bir şekilde

dokunmayın bana külden yapılmış bir heykel gibiyim dokunsanız bir dokunsanız varlığım yokluğa inkilap eder düşüncelerim duygularım hayallerim hepsi bir yokluğun içindeki edebi bir yokluk evreni gibi olur
hiç olmamış ve hiç olmayacak bir sevgi çöplüğün artığı