KARABAĞ AĞLADI

Yusuf Yılmaz

Türkün masum kanı döküldü,
Van’da Erzurum’da Karabağ’da...
Kundaktaki bebelerin feryadı yükseldi;
Yer duydu, gök duydu, deniz duydu.
Karanlık gecede ay gördü,
Dünya görmedi.
Karabağ ağladı.

Şehit kanı göl göl oldu.
Dağ ağladı,
Nehir ağladı,
Türkün yüreği dağlandı.
İnsan olan herkes ağladı.
Karabağ ağladı.

Sabah oldu,
Güneşin ışığı vurdu şehidimin alnına.
Malazgirt, Sakarya ağladı.
Çanakkale ağladı,
Karabağ ağladı.

Bir rüzgar esti,
Tanrı Dağlarından Azerbaycan’a
Eğildi dağlar, ağaçlar...
Yapraklar ağladı,
Karabağ ağladı.


Anaların yüreği dağlandı.
Bağrı delik deşik babalar ağladı.
Türkün yüce dağı,
Ağrı dağı ağladı.
Karabağ ağladı.

Gücünü alıp ayıdan
Çıkmışsın yoldan
Düşün ki bileyip kılıcımı
Suyunu verip Orhun ırmağından
Bir tanrı Dağından bir Anadolu’dan
Silineceksin tarihin sayfalarından…