Hengame

bahar kara süslenmiş, kardelende kara name
gül demetlenmiş güne, gelin alayın hengame

dağıt olmayan varın, zarar yoksada ol kârın
çekilmez bir hesaba, unuturur bu hengame

azad et beni canım, canın sığar serancame
sessizlğe şart olsun, bu sonu gelmez hengame

bu üstü açık hane, ben içinde bir divane
devletlüm çok bahane, bastırır izin hengame

sabi sübyan lokması, ağızda tatlı baklası
giydiği hırka yeşil, elinde kızıl hengame

hak havelen haikat, olsa kim çeker barikat
bu yol bunca tarikat, her biri başka hengame

ufkun cihan yar olmuş, gördüm etrafını sarmış
dardan darın elenmiş, o saz caz hanın hengame

söz gökte eğrilirken, dolaşır kalır baş yerde
göz görür görüneni, kavuşmaz gönül hengame

devri devr almış daim, bitmiyor bu devr-i batıl
bir pür neşe içinde, çaldığı defi hengame

cihanda kim oldu baş, canı alır bir canhıraş
yarın korkulu telaş, burkulur yürek hengame

çare naçare yare, yar yarenle bir suare
sürülmez sefa gönül, vefa dediğin hengame

ört üstümü şafak ey, sinsin içime artık sin
dinsin bu öksüz seda, beni bilsin bu hengame

sevdiğim gelse yana, baksa içimdeki yana
behri bahtım örülü, içredir sessiz hengame

el vurmayın yarama, karaahmet kanayacak
mahşeri bu kıyamet, bitmeyecek bu hengame

mevlam beni var etmiş, varım helaldır yoluna
yol bu deyip direten, çıkarır yolda hengame

Ahmet Coşkun