Vefa!

Bülbülün figanında kurumuyorsa bir gül
Gülde vefa arama, boşa ağlama bülbül
Hasretini çekmeyen yara yaslanma sakın
Hasret ortak olmalı, sakın aldanma gönül

Bırakıp girmişse o,dönüp arkana bakma
Hicran sarar geceni umutlarını yıkma
İçini kemirir dert,sakın kafana takma
Ne içten içe ağla,ne gülümse nede gül

Fidan rüzgara inat çiçeğe durmuyorsa
Yürek kör yürek sağır, aşk ile vurmuyorsa
Miski amber olupda etrafı sarmıyorsa
Dağda boşuna açar, boşuna kokar sümbül

Cefayı seven bilir,sefayı tatmaz garip
Geceler cam kırığı, neşeye yatmaz garip
Yüreğine kazımış adını atmaz garip
seven yüreğe acı,seveninden bir ödül

Dalda çiçek kurudu, yağmadı damla yine
İkrarını unutup,dönmezse canan sana
Bizde ihanet derler, bugününe ve düne
Ucuna gelen sözü,söylemez mi hain dil

Hani canda can idim,devranda neler döndü
Hani sönmez diyordun,bu ateş erken söndü
Yürek ayazda şimdi, ağustosta su dondu
Sandal yürütmez artık,ne su kaldı nede göl

H. Işık. 28/9/2019-