Ya hep ya hiç diye girdiğimiz bu yolda
Ne hep kalabildik
Ne de hiç olabildik
Herşeyin ortasındaydık
Ne mutluyduk deliler gibi
Ne de üzgün bir küs çiçeği
İdare etmesini bildik kader diyerek
Yazıldık bahtımıza birbirimizindik
Kabul etmek biraz zoraki
Biraz da hiç yoktan iyiydi
Ne mutlu olabildik ne de mutsuz
Orta şeker bir kahve gibiydik.
Sadece fin’cansız.
B-G

Nöbet tuttu köşeye yığılmış birkaç tehditkar fırça
Şuraya da bir yol çizelim dedik istemeden..
Sandığımız kadar uzak değildi yollar
ayağımızın altında hırpalanmadan daha fazla dönebilirdik.
Kim bilir belki de
Güneş ışığı acıtana gözlerimizi dayanabilirdik.
Biz dönmeyi değil daha da’yanmayı seçtik

Sırtıma yüklenen bir darbedir satır’lar
Ağlayamıyorum, gözyaşlarım yok
Göğsümden içeri giriyor cüssemden büyük çığlıklar
Ayak ucumdan kayboluyor yol.


Şimdi sisleri yarıp gelen sevdayı ölüyorum içimde
Keskin kıvrımlarında küflerinin izi duruyor
Ipışıklığı kar etmiyor rengindeki kasvete
Evladiyelik duruyor iki ayaklı fotoğraf tebessüm dağıtmıyor. ..

EbRu Asya Yıldırım