Giyeceğimiz son hırkaya uzanırken sabah
Nefesleneceğimiz zamana sıkışırken gün
Konuşacağımız son kişiye dokunurken yürek
Bu hayatın kuralları hep çiğnenecek...

Gözlerdeki renklere yüreklere hep yaşlar değecek
Can alıcı bakışlar bir kıvılcım gibi yanacak
Kuruyan dallar sevgi dokulu yıldızlarla yeşerecek...

Biz bedenimizle değil ruhumuzla yaşamayı öğrendik
Sevginin bir kumaş parçası gibi dikilmediğini bildik
Güzel yüreklerin gizemli can evine girdik
Geceli şiirlerle büyük hüzünleri içimize akıttık
Üç tarafı denizlerle örülü memleketin büyük depremiyle sarsıldık
Biz bir bütün olarak yaşamak için yemin etmedik mi?
Beyaz bulutların siyahlıklarını giymedik mi?
Kara duvarların gizeminde yanmadık mı?
Kırık yüreklere sahip olmadık mı?
Yaşamadık mı iklimi soğuk mecralarda?

Şimdi gün ağarırken ilmek ilmek işliyor akşama kan kırmızı siyahlar
Yüreğimizde esen kırılgan ümitlerimizle
Bir o kadar da yaşlı gözlerle
Celladın ağır kurallarıyla hayatımız darmadağın ediliyor bizi duyan anlayan var mı?

Mehmet ÖKSÜZ