Baharlarımı avuçlarında tükettim,
Savruldum yalnızlığın kollarına.
Güneşin karanlıklara büründüğü gün,
Sen, uzaklarda sarı bir hüzünle
İçinde acıları duyacaksın...
En acı yaşlarla gözünde,
Tanıyamayacaksın aynalarda kendini.
Titreyen dudaklarınla cevap veremezken,
Aşkın yüreğinde vurduğunu anlayacaksın.

Geceler bir kabusla geçerken,
Uykular hep yarım acıyan gözlerinde,
Sabahlar yorgun ve yüreğinde sızılar...
Bitmeyecek gurbet ne yapsan da.
İçinde volkanlar patlamaya hazırken
Hayat denilen bu yollarda koşarken,
Yaşam kısa,dünya öylesi darmış...
İnsan her uzanan elde bir teselli ararmış.

Kar yağacak düşlerine bir hazanda,
Sevinçler ; artık kırık bir hüzündür yüzünde,
Bir ayrılık şarkısı dudaklarında hep...
Hüzün şiirleri yeniden yakacak canını yeniden !
İsyan edeceksin,gurbetin karanlıklarına,
Hep, korkutacak yalnızlıklar seni...
Ama, kalbindeki sıcak aşkın...
Tek ışığın olacak, bitmeyen gözyaşınla.
Güller solmaz sanırken koştuğun yollarda,
Hayat denilen bu yaşamın yolunda
Acı varmış,göz yaşı ,
Ve, bilmiyorum artık ben ! ne ?
Ne varmış.

Aygün Deniz