Dünya acayip bir yer,
Sıkılmak kolay, vazgeçmek zor.
Sabah bedenin mi çıkar sokağa?
Ayakların mı bıkar?
Yoksa fikirlerin mi var?
Büyük mü dünya bir düşün.

İnsanlar yalnız Kuzey’de mi üşür?
Düşün dostum, bedenin mi üşür?
Ayakların mı?
Düşünsene bir Kuzey ki fikirleri üşür.
Dört bir yandan üşür.
Yazın yetmişlik ninenin elleri nasır
Kuzey’in kuzeyinde bir yerlerde.
Dağı arşınlar adımları, bedeni katır
‘O kadınlar genç kalır’ derler. Derler de;
Üşüdüğü için mi genç kalır bu yerlerde?
Bedeni ya da ayakları yok mu onların?
Yoktur! Fikirdir onlar!
Dağın başını yamacına çalacak kadar fikirdir.
Üşüdüğü için mi ateşi yemler
Kuzey’in doğusunda çocuk bedenler?
Önemlidir rüzgârı yakalamak
Isıtmak döşek dolu odaları kitap dolu sıraları.
Orada kokar ateş çocuk bedenler gibi,
Orayı çocuk bedenler ışıtır
Odayı ateşler; hikâye olur elinde ateşler,
Fikri ayaklarını taşır
İzlerini tezekler.
Resimler, kalemler, teller davullar
Kuzey’in batısında renkler var.
Binaları birbirine benzemez, sokaklar dar,
Kuzey’in güneyinde olan sokaklardan.
Deniz parlak, uygarlığa gebe toprağı
Çapasıyla rüzgâra lokma eder ırgat.
Tulumu oyuncak, çarşafı salıncak.
Balkonunda misafir yapacak rüzgârları
Pamuktur hediyesi, toprak kadar topraktır bedeni
Ve ayakları.
Düşünsene bir Kuzey ki, fikirleri üşür.
Dört bir yandan üşür.
Üç tarafı deniz iki kıta Kuzey
Yemyeşil ve masmavi ve bereketli Kuzey
Ve tarihi büyük ve zengin kültürü
İnsanları güçlü Kuzey.
Ve bundan bîhaber Kuzey
Riyakâr Kuzey, Kibirli Kuzey.
Fikirleri üşütülen
Fikirleri üşüyen Kuzey.

Büyük mü dünya bir düşün.
Yoksa sen mi küçüksün?
Bedenin mi yılgın?
Ayakların mı yorgun?
Yoksa fikirden misin büsbütün?

SCKaradeniz [Mr. Lonely]