RUHUN SALTANATI 



Eziyor geçiyor zaman beni 
Ah ihtiyarlığım ah beni solmuş yalnızlığım 
Ölümün karşısında kapana kısılmışlığım 
Çevresinin mahkumudur insan 

Yeryüzü alt üst olmuş 
Gök boşanmış 
Boşalmış içi insanın 
Yollar var yürünecek diyorsun 

Bayraklar var sallanacak 
Yaşama sevincidir ancak 
Yaşandı yaşanacak 
O senin çıplak yanın 

Nerde sırça sarayın 
Yıkılmış viran olmuş her yanın 
Bu benim çıplak yanım 
Diyorsan kutsal bedenin 

Yansın ateşlere yansın 
Diyorsan bu benim yanım 
Yanım bedenim kutsalım 
Dur da bak kendine 

Hoşça bak zatına kim 
Diyorken Şeyh Galip 
Ya kimsin sen 
Sen kimsin 

Bu beden kimin 
Ya içindeki mum 
Şemidir yanar ateşi aşk içre 

Hoşça bak kendine kim, 
Zübde-i alemsin sen 

Bir etle kemik parçasıyken 
Öncesinde bir kan pıhtısı 
Kenti kuşatmış heykellerin 
Aşk yoksa bir ölü tendir oysa 

Ey Leyla sen 
Mecnun’unu kaybetmişsen 
Tanrı senin nerendedir 
O et parçası ki ruha perdedir 

Aşk mağarada gizlidir 
İkinin ikincisi olan 
Aşk sadakatte gizlidir 
Şems’le Mevlana arasında olup biten nedir 

Şiirin en mükemmeli olan mesnevidir insan 
Yüzünde beliren o en müthiş anlam 
Kalp ki en güzel yeridir 
Gel ve selam dur olan bitene 

Anla ki zamanın kalbi atmakta en derin yerinde 
Sema yapan dervişlere inat döner dünya 
Gel sen beni batır aşk denizine 
Gel sustur şu şeytanı 

Çadırlar tutuştu tutuştu eski defterler 
Ben tuttum okşadım zulümleri 
Sen büyüttün durdun orda yoksulları yetimleri 
Dünya durdu artık yangın yerine 

İbrahim ateşlerde gül deren 
Ben o sarayları özledim durdum 
Nemrut’a zindan olan sarayları 
Yok yok düşmanım yok benim kendimden başka 

Çiğnenip duran evrensel değerlerim 
Ne saygınlığım kaldı ne sevecenliğim 
Ben artık kendime olan inancımı yitirdim 

Aşkla yeniden toparlanan yaşama 
Sen beni sevdinse bunu bil 
Aşk benim bengisuyumdur bunu bil 
Aşk ölümün panzehridir 



Ahmet KEMAL