Ah! Bu ramazanlar
İbadetten öte
Öyle yer etmiş ki yürekte
Ah! Bu ramazanlar

Bir adım daha yaklaşır, Yaradan’a
Akşam olur koşar, yuvasına
Koşar, orucunu bozmak için, insanlar
Ne hoş, ne anlamlı
Bir başkadır, ramazan da akşamlar

Ayak sesleri çekilir, bir bir
Akşam olur, koşar yuvasına, insanlar
Bomboş sokakların, sessizliğinden
Şu yolların tenhalığından, sükûttan mı?
Garip bir huzur çöker üstüme
Özlenir, anılır
O eski ramazanlar, tatlı bir hüzünle

Ah! Bu ramazanlar
Yıllar geçmiş, saça düşmüşse aklar
Nasıl da yüreği dağlar
Çocukluktan kalmış anılar
Gecenin bir vakti, o davulun sesi
Akla gelir
İftar topu
Ramazan pidesi
Her çocuk yüreğin, bir anneanne, bir babaannesi
Hasret olur, süzülür gözlerden, yıllar öncesi
Böler gecenin karasını, ramazan davulunun sesi

Ah! Bu ramazanlar
Yıllar alır, götürür çok değeri
İnsanoğlu, anladığında
Bir daha onların gelmeyeceğini geri
Yaşar yüreğinde, hasretle o eski günleri
Nerede
Ah! O eski ramazanlar

Babam rahmete kalmamış
Anam böyle yaşlanmamıştı
Dedem bile hayattaydı
Her şey nasıl da farklıydı
Çocukluğumuzda bambaşkaydı
Ah! Bu ramazanlar

Kayboldu gitti, o eski tatlar
Yüreğim hasretle çarpıyor, ağlıyor şimdi anılar
Hakkın yoludur, hem huzur, hem özlem doludur
Ah! Bu ramazanlar...

Gürsel İLERİ