ANNE ELİ DEĞMİŞ GİBİ

Herkes bilsin.
Günler, garip bir hızla akıp gidiyor.
Yaşamlar bir taraftan çoşarken,
bir taraftan yaprak gibi dökülüp bitiyor.
Birkaç adım daha atıp ayrılıyoruz dünlerden.
Masal anlatmak veya hikaye üstüne yaşananlar.
Ben küçükken ile başlayıp,yaşlandım oğlum diye biten.
Hakikaten çok etkileniyoruz geçmişten.
Hakikaten çok karamsarlaşıyoruz gelecekten.

Anne eli değmiş gibi sevgiler istiyoruz.
Hep mutlu olmayı ummanın aptallık olduğunu anlıyoruz.
En iyi gelen şeylerin başındaki sabah yürüşünü seviyoruz.
İçimize dokunan kitapların cümlelerinden medet bekliyoruz.
Bir bardak çay koyup,demliğin cızırtısında muhabbeti arıyoruz.
Sakin, sessiz, doğanın içindeki koylarda huzuru arıyoruz.
Bekleyişlerimizi maviye bakarak gökyüzüne yazıyoruz.
Kesişen yollarda iyi insanlarla karşılaşmayı umut ediyoruz.
Her doğum günümüzde geçmişle hesaplaşıyoruz.
Belki mükemmeliz !
Belki sıradan biriyiz !
Ve hepimiz, evet hepimiz,çok yoğunuz.

Kötü durumları içimizden kazımaktan yoruluyoruz.
Ne için, nasıl girmiş olduğumuz gönül kapılarını kapatıyoruz bazen.
Küçük bir çantaya sığdırmaya çalışıyoruz sanki her şeyi.
Taş sokaklarda yürürken yüreğimizi burkuyor kaderimiz.
Tedirginliğin sirayet ettiği yaşam kavgasında bitkinleşiyoruz.
Bir şeyler yapmak, hatta yaşamak bile ağır geliyor.
Enerjimizi sömüren insanların uzak olmasını diliyoruz.
Ama olmuyor işte…!
O yüzden, iyi bir yol arkadaşı arıyoruz kendimize.
Ama durum o kadar can sıkıcı ki git gide!
Mutlu olmaya, güzel bir şeyi paylaşmaya mecalimiz yok.
Oradan, Buradan, Şuradan..
Yaşamlarımızı vurdular,nafile yere.!
ARZU GÜNAL /29.4.2019