Kanatlarımı kaç kez çırptığımı görmüyor musunuz?
Kaç kere yıkıldığını hayallerimin, farketmiyor musunuz?

Ne kadar değdi sesiniz yüreğime?
Ne zaman değdi eliniz omuzuma?
Yutkunduğum her çırpınışıma,
Yuva oldu, yağan karın beyazı.

Ne zaman hayal kurmaya kalksam,
Kalbimin ağırlığı bastırır oldu düşüncelerimi.
Ve bir dağ görsem, uzak.
Bilsem ki kilometrelerce yolu var...
Öleceğimden korkarım yolda.
Bilsem ki o dağ, benim huzurum.
Depremlere düçar olacağından korkarım.

Esnesem ansızın yahut öksürsem,
Kanser mi değdi bedenime , der,
Yine korkarım.

Bir kere yenilmişim, yaşanmışlıklarıma.
Korkularımı ruhumun çocuğu bellemişim.
Korkularımı kendimden bir parça bilmişim.

Bir kere değmiş yenilginin zehri dilime.
Bir daha, ölsem kurtulamazmışım gibi
Bir kere ölsem, yine kurtulamazmışım gibi bu zehirden.

Bir kere içmişim, kendi nefret aşımı.
Bir kere çayıma bulaşmış kan rengi.
Bir kere gelmemiş kendime merhametim.
Yalnızca bunun için bile ölebilirim...