1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
1021
Okunma
Kimin bu sesler?
Kimin bu çıplak ayaklar?
Kimin bu titreyen gölgeler?
Söylesene rüzgar bu çocuklar niye ağlıyor?
Söylesene güneş; kimsesizler durağında bu çocuk niye üşüyor ?
Hadi anlatsana toprak ana bu yere düşen çocuk kim?
Nerede bağrı güneş gibi sıcak, anneler nere de?
Ya kale gibi duran babalar hangi namert kavganın içinde..
Hadi söyle ey kar; bu kuşlar gibi aç kalan çocuklar için vicdanı sızlayan insanlar var mı?
Bak her sokağında zamana yenik düşen dünden kalma evler.
ve can çekişen o mavi gök kubbeyi sarmış kara bulutlar.
Hadi hayat yeniden giyin umudu ve koş umut koş kalbin çatlarcasına koş, ben üşüyorum diyen çocukların çığlığına..
Şiir Kamil Üci
5.0
100% (3)
Cevap Yaz