MAHYALAR


Aydınlattı bak Sultanahmet meydanını mahyalar
Aktı Yerebatan Sarnıcı’ndan kara toprağa sular
Bir ses mi, bir esinti, bir melek mi gezindi?
Ah! Nerede o eski şen şakrak ramazanlar

Bir minareden öbürüne salındı mahyalar
Yedi tepe İstanbul’dan Rumeli Hisarı’na baktılar
Bir mum ışığı mı, bir buse mi, bir çift göz mü gezindi?
Ah nerede o çocuksu, o saf o neş’e li ramazanlar

Hoş geldin ey ruhumu aydınlatan mahyalar
Kız Kulesi’nden cennete açılan o sırlı kapılar
Bir anı mı, bir aşk mı, bir İstanbul masalı mı gezindi?
Ah nerede o Hacivatlı, o Karagözlü, o meddahlı ramazanlar

Ateş böceği yaktı lambayı salındı semada mahyalar
Beyoğlu’ndan Karaköy’e akıp gitti kadifemsi rüyalar
Bir bakış mı, bir gülüş mü, bir öpücük mü gezindi?
Ah nere o dedemin elini saygıyla öptüğüm, o güllü ramazanlar

Bayezit’ta laleler, Çamlıca’da begonyalar, minarede mahyalar
Sevdiğimin küçük gözlerinden akıp gitti dünyalar
Bir aşk mı, bir ses mi, bir nefes mi hayatımda gezindi?
Sonsuzluğa en yakın andı o eski, o nurlu ramazanlar

Ebubekir Emre Men. 5.9.2017/ist.