Dünya demirden küre, ezip geçti gövdemi
Mutluluk semada süs, yakar beni ve gölgemi
İnsan vücudu zarif, hem cılız, hem kırılgan
Son nefes doğup gelir, ansızın mahşerde sûr’dan
Övül, övün, dövün dur, neyin var gerçekte senin
Bir lokma et parçasıydı, özün rahimde cenin
O yüce dağları san ki, sen mi koydun oraya
Gerçekte bir mülkün yok, senin değil bu derya
Bende uzak değilim, nefsim zamana esir
Her anımı kemirdim, yedim ömrümü kesir
Yalnız dünya dönmedi, ben döndüm, güneş döndü
Harun, Süleyman, Fatih daha dün hüküm sürdü
Şimdi otur da şurda, sessiz seyret zahiri
Çıkar mı hatırlayan, yüz yıl sonra seni
Kara toprak döşeğim, pamuktan daha yumşak
Bulutlar üstümde çarşaf, serilir incecik bir kuşak
Yağmurlar yağsa tenime, temizler mi kirimi
Kurtarır mı hapsolmuş, dünyadan bedenimi

Ebubekir Emre MEN.11-10-2012. İST.