5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1092
Okunma
Borabay’a bakarken düşüncedeki yaşam silsilesi...
Keşke yaşamak bu kadar zor olmasaydı
Ve huzur denilen limanda demirlemek kolay olsaydı.
Özümü şu altın sofraya döküp
Serseydim iç denen armoniyi de
Ayırsaydık renk renk, koku koku
Hüznü, sevinci, neşeyi, ağıdı...
Hangisi bir dağ olup
Taşardı sofradan da
Hayrete gark ederdi gönülleri?
Keşke umut atının terkisi
Olmasaydı bu kadar küçük ve dar...
Gönlün ufku kadar yüce olaydı devran,
Elinde avcunda olanları döktüğünde dile
Tablodaki renkler griden bu kadar koyu olmayaydı.
Oysa ne güzeldı sevda,
Ne güzeldi geleceğe dair düşlerin rengi,
Nasıl da boğmaya çalışıyordu siyah, pembeyi...
Keşke gide gide varaydım o bilinmeze,
Açaydım sonsuza dek sevgi limanımı,
Sarsaydım insanlığı avcumda umut çiçekleriyle
Ve bıraksaydım yuttuğum gözyaşlarımı yanaklarıma.
Serap Hoca
08.06.2008
Cevap Yaz