Çölleşti topraklarım çekildi bütün kanım
Kimsesizim öksüzüm bir maşuk arıyorum
Sevdayadır her türküm aşksız eksik her yanım
Sensiz geçen yıllarda gün be gün eriyorum

Seni yanlış tanıttı izini kaybettiler
Sana hasret gönlüme durmadan zulmettiler
Beni sensiz bırakıp yanlışa sevk ettiler
Bu yüzden fanilere meyledip duruyorum

Çaldığım kapılardan eli boş dönüyorum
Seni bulurum diye ümitle deniyorum
Çölün ortasındayım sensizken donuyorum
Gördüğüm her serabı hep sana yoruyorum

İzin versen lutfetsen sevgilim desem sana
Bari rüyama girsen tebessüm etsen bana
Melekler şahit olsa paha biçilmez ana
Gördüğüm her aşığa tek seni soruyorum

Biliyorum hadsizim ben kim sana aşık kim
Her yanım günah dolu öteki adım mücrim
Gene de sen ihsan et sensiz bu fakir yetim
Muhabbet kapısını durmadan vuruyorum

Anladım aşk sanadır malayani gerisi
Sana müştak olmalı hem ölü hem dirisi
Sensiz geçen bir ömür bahtların en karası
Ruhumu ayağının altına seriyorum

Seni anmayan bilmez bilmeyen de sevemez
Gönlünden kiri pası Sen olmadan kovamaz
En çok Sen’i sevmeden imanını övemez
Sana aşkla nefsimin belini kırıyorum

Gel ey gönlümün gülü mahzun gönlümü güldür
Susuzluktan çatlamış vahamı nurla doldur
Sensizken yere düşmüş yüzümü yerden kaldır
Seni bana verene ömrümü veriyorum

Geliver kurtar beni sürgün-ü müebbetten
Geliver kurtar beni ‘ben’ deki esaretten
Geliver tat alamam sen yoksan hürriyetten
Sana kavuştuğum gün murada eriyorum…

Osman ÖZATA
14.11.2016 - Ankara