Yaşar iken şu dünyanın devrini
Güzel vardı kıymet bilip bakmadık
Hep şikayet edip durduk cevrini
Derme çatma hayalleri yıkmadık.

Fakirlerin gönlün alıp arada
Alamadık yerimizi sırada
Mahşer günü ne ederiz orada
Düşündük de kafamıza takmadık

Karı, kışı nur-u ilah saydık da.
Gece ayaz soba ile aydık da.
İki odun daha fazla koyduk da.
Bir yoksula kibrit bile çakmadık.

Su fışkıran taşlar gördük şaşmadık.
Eğri duran başlar gördük şaşmadık
Göçüp giden kuşlar gördük şaşmadık.
Şaşsak bile kafamıza sokmadık.

Nasıl oldu niye vardık şüpheye
Yanlış doğru şeyler sorduk şüpheye
İçimizde otağ kurduk şüpheye
Emr-i Hakk’ın zuhuruna akmadık

Ben sen diye demelerle atıştık
Sataşana onun gibi sataştık
Olur olmaz kavgalara tutuştuk
Barış var da tohumunu ekmedik

Makam aşkı tuttu bizi vay ki vay
Mal mülk aşkı yuttu bizi vay ki vay
Del divane etti bizi vay ki vay
Silkinip de hülyalardan çıkmadık

Haksız yere ağa diye nam kaptık.
Arsalarda kule kule dam kaptık.
Baş ağrısa eyvah diye nem kaptık.
Çilem derken çile bile çekmedik.

Varlık ile döşedik şu dünyayı.
Bir taş için boşadık şu dünyayı.
Seke seke yaşadık şu dünyayı.
Ömür geçti yaş almada sekmedik.

Kul Fikret’im mahlasını kim verdi
Çok söylersin ahlasını kim verdi
Şu kalbine ihlasını kim verdi
Şükür olsun aktık ama kokmadık

Mehmet Fikret ÜNALAN
13 Aralık 2018 Saat 15.45
Güzelçamlı/Kuşadası/Aydın