Serçe parmağımı çengelleyerek serçe parmağına
Küs
Dediğimde aşka
Şer’î 3 aylık dul bir Ekim’di
Bahçe toprağımı dölleyen kuşlara küskün Ardıç





Dilimin Yakûbî kör kuyusunda
Kelimelerimin ağız sütü bulaşığı dişlerini kırıyordu
D’ilim d’ilim Hatun Parmağı





8 ayaklı atı Sleipnir’in sırtında buutsuz haşmetiyle
Mimir’in suyundan içmek için gözünü kurban eden
Aesir’in efendisi Odin perdeliyor gecemin sahnesini
Ki
Döşünün mâbedinde mayalanan
Ekşimtrak kızıl bir acı
Alnından öpüyor kaskatı kesilmiş bir ölüyü

Cesedi Hringham’la birlikte yakılan Balder’in rûyasını
Hayr(ın)a yoran ateş yürekli Loki

Anna’nın kavruk kuru göğsünde biten
Zehirli Ökseotu’nu gördün mü





Adem’in derisine batan kırık eksik kaburgasında
Kana bulanan Serendip’e düşüyor
Çatırdayan kemiklerim

Ciddeli Havvâ’nın rahminde
Göbek bağından düğmeli ilk cinâyete
Şâhitlik ediyor gözlerim

Nizâm-ı Alemin bekâsı için
Katli vâcip olmayan ilk kardeş Hâbil yatıyor
Kanlı kasığında toprağın

Paslı bir tarihin tetenoz humması sayfalarına
Kanlı parmakizini bırakan kâbilesiz Kâbil

Aklı parça parça kan irin pıhtısına gebe
Meşrûiyetsiz çocuklar doğuran
İklimsiz Aklimâ’yı bildin mi





Sağ elimi kapatıp dudakları üzerine
Sus
Dediğimde aşka
Milâdî 18’lik cıvıl cevvâl bir Temmuz’du
Çocukluğumun delik ceplerinde
Mahallenin *ü yer tutmayanlarından uttuğum
Kırık misket yamukluğunca Şeker Portakalı Zeze






Annemin elleriyle teğellediği pantalon paçalarımdan dökülen

Bir avuç kum

Biraz toprak

Bir iki Körebe

Pörsümüş gri birkaç bulut

Bulutların yağmur teknesine bastırılınca
Renkleri biribirine karışmış yarım gökkuşağı





Yüzümü dayayıp yüreğinin helâcânına
Efsûs !
Dediğimde aşka
-di’li miş’li bir geç’miş zamandı artık
Uyku arası
Rûya ertesi çalakalem yazdıklarım



Böyle başlayıp
Böyle bitmemeliydi bu şiir diyordu bir ünlem

Daha atı alıp
Üsküdâr’ı geçecektik