sığmıyorum bana biçilen kabuklara artık
acının en şiddetli oldugu anda
neden illede durmak zorunda zaman

seni kaybetmekten ölesiye korkuyorum
bunu yazmam mı gerekiyor sayfalarca
sesim titriyor seninle konusurken
anlamıyormusun?

ben sana tutulup baglandıkca
sen beni aklından cıkarmıssın
ben kalan ömrümü seninle planlamaya calısırken
sen coktan cizmissin yolunu
her zaman söylemiştin sen
ben inanmak istemedim
simdi son bir kez daha söyle ve kurtul benden
biraz olsun deger verdiysen
yaralı bırakma beni
sapladıgın bıcagı daha derine ittir

seni seviyorum...

alkış tuttugunuz benim yıkımımdan baska birsey değildir
hayranlığınız, tanıklıgınızdır en buyuk kayba
birazdan cıkıp gideceksiniz hayatımdan
ve yıkıntıları toplaması gereken
yıkılırken etrafı kirleten benim
salona girerken elinde feneriyle size yer gosteren cocuk benim
film baslarken salon kapılarını kapatan
film bittikten sonra gozyaslarınızı silip yere attgıgınız
kagıttan mendilleri toplayan ben
beyaz ekranda okuyup cok begendiginiz
kimi zaman dudaklarınızdaki tebessumlere engel olamadıgınız
belkide son vazifenizi yaparken size
nasıl bilirdiniz diye sorulacak benim
aslında hicbir fikriniz olmadıgı halde
iyi bilirdik diyeceğiniz
ben...