Mangalda kül koymaz, dili bir karış
Topuğun üstünde dönüyor fırfır
Tartsan amelini, etmez bir kuruş
Her yol mübah diye deniyor fırfır

Esen yelin kanadına biniyor
Kartal gibi kayalara tünüyor
Bedava sirkeye ekmek banıyor
Davetsiz sofraya konuyor fırfır

Hemi kel hem fodul, aldıği adıl
Yanında masumdur üreyen nodül
Pınara göndersen boş döner sitil
Suyun kaynağını kınıyor fırfır

Yorganım kısa der, hesabı bilmez
Hatasını görmez, başı eğilmez
Musibet işlemez ,yola da gelmez
Sular buz tutarken yanıyor fırfır

Keserin ucuyla yontar kendine
Melun gıpta eder onun fendine
Affetmez getirse var ya punduna
Avamın sabrını sınıyor firfir

Şinel, medet umma sakın külünden
Atlas halı serse geçme yolundan
Havaya girdigi belli hâlinden
Keçisini Burak sanıyor fırfir

DÖNDÜ DEMİR ŞİNEL ŞİİRLERİ YÜREĞİN SESİ’NDEN