Aceleyle topladım heybemden düşenleri,
Sitem dolu mektubu almayı unutmuşum.
Oysa hiç unutmazdım yaramı deşenleri,
Esen acı poyrazla gözyaşım kurutmuşum.


Ummadığım bir yerden çıktı sınav sorusu;
İhanet mefhumunu açıp da bakmamıştım.
Sana bırakıyorum, hangisiyse doğrusu,
Kaybetmiştim sınavı, kafama takmamıştım.


Kusurunu gizledim, görmedim birçoğunu,
Buna rağmen yine de, bana “müzelik” demiş.
Aşk denilen hissiyat, duygunun en yoğunu;
Aşığın gözleri kör, kulağı sağır imiş.


Emanete riayet böyle mi olmalıydı?..
Sana verdiğim sevgi örselenip atılmış.
Gönülden doğan sevgi sanki orta malıydı;
Yok denecek fiyata, eskiciye satılmış.


Antika sevgilere bir müze kurulsaydı;
Benim ki de geçerdi, hak ettiği bir yere.
Boşa çağlayan gönlüm birazcık durulsaydı;
Heba olup gitmezdi, böyle göz göre, göre.


Müzelik aşk yaşadık, antika değerinde,
Çoğu bunu anlamaz, hafızasına sığmaz.
Eski aşklar özeldi, her şey yerli yerinde,
Çoktan battı o güneş, sanırım daha doğmaz.


Sabri Koca