bak anne yine aferin aldım bugün
çok usluydum
kimsenin kedisine kış demedim
eskimiş kapılardan sızan yılanları gördüm
bana dokunmadı yanından geçtim
kendi kapalı köşkümde prensimi bekliyorum
uyudum uyandım gelmedi hala.



hırsızlar gördüm gözü açık sokakların başında
çöpleri karıştıran çocuklara burun kıvırıp geçtim
büyük büyük adamlar
ceketlerini ilikledi küçük beyinlere
gülmedim anne
aykırı olmanın sonunu çoktan öğrettiler bize
takla atan martıları kimse sevmedi bu Ülke’de
güvercinler güldü de
sustum anne.




D(d)enizin hayallerinde boğulduğu yerden hep uzak durdum
sahte secdelerde baş sallayan koyunlar gördüm
okunmamış kitaplarda boyun fıtığı
iyileşmez dediler bıyık altı güldüm
ama sustum anne
korkunun elleri boğazımı sıkarken
gökyüzümde milyarlık uçaklar cirit attı
ben fakirliğin şükrüne sığındım
bugün de aferin aldım anne.



yalan sevdalar giyindim
seviyorum kelimesinin ne kadar adileştiğini
en çok ben öğrendim anne
nankörlüğün parlayan yüzüne
çamurlu ellerimle kader yazdım
suçu yükleyecek ne çok cisim var etrafta
duygu hala evde cam siliyor
dudağıyla hoh yapıyor
buharlaşan geleceğe ince nazlı parmaklarıyla
umut yazıyor
umudu gördünmü sen anne
hangi divanın altına saklanmışsa çıksın ortaya.



yıkılan yuvaların bacalarında kül yağmuru
morarmış dudağında kan
adı kadın sanı kadın ölü kadın
bastım üstüne
kapattım gözümü
öyle kolay ki anne
kibrit çakmadan yangın çıkarmak
tanrı bu saatlerde mesaiyi bırakmış olmalı
çocuklar çoktan masal diyarlarının aldanma uykusunda
yalnız anne aferin yetmiyor bana
kırmızı kurdele tak yakama..



Ayvazım DENİZ