Gözüm yolunda,
Adın yüreğimde kaldı.
Ne ben tam oldum, nede sen bulldun benliğini ,
Bak ayak izlerimizi sildi geçip giden zaman.
Her sabah sensizliğin cehenemide güne uyanmak,
Yokluğuna yanmak ne zor şeydir.
Her nefeste harlamak sevgi ateşini ve yanmak bir volkanın içinde..
Bazen sözlerin ile tukettiğin sana aciyor yureğim.
Bazen Samimiyeten uzak maskelediğin gülen ýüzune armağan ediyorum umutlarımı..
Sonra kırık cam parçaları gibi ışıldayan güzel günlerim kanatıyor sol yanımı..
Sahi adına yakıştım mı bilmiyorum geride bıraktığın tezatların..
Bak yine sensiz bir akşamın tenhalarında dolasiyorum..
Boğazıma ilişiyor kelimelerden kör düğümler.
Hani hatırlarmısın vasiyetimdi sana, beni son yolculuğuma sen uğurla diye...
Sahi benden önce ne işin var kimsesizler mezarında...
Hani mertçe vur demiştim
Bu namertlik niye?
Şahsiyetin sorgulamıyorum seni taniyorum artık.
Biliyorum geçmişini üç kuruşa satan senin, geleceği de armağan edeceğini...
Hadi elini vicdanına koyda şöyle yaptıkların yakıştım adına...

Şiir Kamil Üci